Remco Janssen – Interaction Designer, Multimedia Adviseur, Editor, Cameraman, Regisseur, Ondernemer

En dan is het ineens 27 januari 11:07 en bevindt je je in de vertrekhal van Schiphol. Net door de douane, wat makkelijker, sneller en soepeler ging dan mijn korte trips naar Geneve. Zit ik nu in de gate, met mijn laptop, mijn iPhone en enige kriebels in de buik omdat het mijn eerste intercontinentale vlucht ga maken. 12 uur vliegen naar Kuala Lumpur.

Gisterenavond nog gewisseld van handbage-device… de Troley toch laten staan en voor de rugzak gekozen. Had waarschijnlijk geen problemen opgeleverd, want zie mensen met grotere en zwaardere bagage lopen, maar Barbara had maar één tip: Travel Light!

Voor het eerst in mijn leven zo ver weg, en dan ook nog alleen. Het voelt nu al als een overwinning. Het is prachtig weer, ik zie het vliegtuig al staan en heb iedereen gedag gezegd. Ben klaar voor het avontuur. KL here I come!

Ja, ik ben zo’n blogger die niet blogt als ie er geen zin in heeft. En het afgelopen jaar had ik er helemaal geen zin in.

Maar op deze zonnige zondagmiddag heb ik besloten er toch maar weer eens een te schrijven. Met als thema: bij jezelf blijven.

Het is een turbulent jaar voor mij, en de turbulentie is nog niet over. Maar als er een les is die hardnekkig terugkomt op het ciriculum, dan is het: “bij jezelf en je gevoel blijven.”.

Met de veranderingen in m’n werksituatie en mijn privé situatie komen allerlei nieuwe dingen en mensen op mijn pad. Iets wat ik als een verrijking van mijn leven ervaar. Sommige zijn positief, andere minder en van anderen moet het nog blijken.

Als je bij jezelf wilt blijven, is het fijn als je weet wie je bent. En dat is volgens mij een eeuwigdurende zoektocht. Het is alsof je elk takje, elk blaadje, elke fotosynthesecel van een plant wil omschrijven. En als je dat dan gedaan hebt, ontdek je dat de plant gegroeid is en er weer nieuwe delen zijn om te omschrijven. Je bent er nooit klaar mee.

Hoe kun je dan werkelijk bij jezelf blijven? Ik denk dat je gevoel het beste kompas is dat je bezit. En als je daarmee in contact bent en blijft zul je minder afdwalen van je eigen pad. Ik zeg minder, want afdwalen zul je, en gelukkig maar. Als je nooit even een andere kant op gaat dan, hoe weet je dan zeker dat het pad dat je bewandeld het juiste is. Klinkt cryptisch, maar neem de verkeerde afslag en je gaat ineens beter op de borden letten als je je weg hebt teruggevonden.

Als je je leven beschouwd als een reis naar een doel, waarbij je je focus legt op het doel, zul je elke afwijking ervaren als een vertraging, als onnodig oponthoud. Als je de focus op de reis houd, kom je er misschien achter dat sommige afdwalingen je mooie ervaringen te bieden hebben, waarbij andere misschien bedreigend, eng en onaangenaam zijn. Ik heb ervoor gekozen om het risico van de onaangename omwegen voor lief te nemen. En als ik dan op zo’n zijweg ben beland, dan ben ik soms boos, teleurgesteld, verdrietig, kwaad of elke andere negatieve emotie, maar vroeg of laat realiseer ik me dat ook die afdwaling een functie heeft, ik waardeer de ‘normale route’ meer, maar het maakt de positieve afdwalingen tot prachtige ervaringen.

“Laat je gevoel je dan nooit in de steek?” natuurlijk wel, niets in je leven is constant. Turbulentie hoort erbij.

Dat je bij je gevoel moet blijven, betekend niet dat je je verstand kunt uitschakelen, er is een evenwicht en dat evenwicht, die balans in je leven, kan soms verstoort raken, door een gebeurtenis, door een persoon, door jezelf…. En dan laat je soms net iets teveel door je verstand bepalen of net iets teveel door je gevoel. Dat zijn de hobbels in de weg die je wakker kunnen schudden. En wat je dan doet is wat er toe doet! Leg je je neer bij je keuze en blijf je op de zijweg, of ga je op zoek naar het pad waar je wilt zijn. Soms door af te wijken en door de wildernis te gaan, soms door terug te keren naar een punt waar je het weer kent, en soms door door te gaan met de wetenschap dat ergens een nieuwe kruising zich aandient.

De weg die ik het afgelopen jaar heb gelopen heeft me in dalen en op toppen gebracht, sommige stukken had ik misschien liever vermeden, maar ze zijn deel van mijn ervaring geworden. Reminders van de momenten dat mijn gevoel en verstand minder in balans waren.

Maar het gevoel blijft! En daar kun je, samen met je verstand op vertrouwen!

De afgelopen tijd was op meerdere gebieden bewogen. Dan bedoel ik bijvoorbeeld het filmen van ‘Steppen tegen Kanker‘. Daar liepen emoties hoog op en je kunt niet anders als meegaan in die emotie. En gelukkig maar, want het lijkt me verschrikkelijk als je zoveel verdriet/vreugde/emotie ziet en dat je niets doet.

Maar verder heb ik ook de nodige andere momenten meegemaakt de afgelopen weken. Ik zal hierover niet verder uitwijden want sommige dingen waren erg persoonlijk en het betrof niet alleen mijzelf.

Voor mij is het best moeilijk om mijn emotie te tonen. Erover praten, ja dat is geen probleem, en wat betreft vreugde, plezier en geluk, ook dat is geen probleem. Bij mij is het vooral het verdriet en triestheid waar ik moeite mee heb. Hoe dit gekomen is, ik heb geen idee, maar ik heb wel heel lang gedacht dat ik al mijn problemen zelf moest oplossen en dat ik de buitenwereld daar niet mee lastig moest vallen. Nou heb ik ook wel het geluk dat ik niet heel veel ellende heb meegemaakt, dus misschien ben ik gewoon ‘out of practice’.

Kijk, natuurlijk hoef je niet bij alles en iedereen uit te huilen, maar je kwetsbaarheid tonen aan diegenen waar je van houdt is wat mij betreft een mooi gebaar. Alle fail-save mechanismen schakel je uit en je laat jezelf zien op je kleinst. Dat vind ik mooi, en mensen die dat kunnen vind ik bewonderenswaardig.

Knuffelberen

Gisterenochtend kwam ik tijdens het opruimen van onze zolder een grote vuilniszak vol knuffels tegen. Loes heeft in de loop der jaren de nodige knuffelbeesten verzameld. Omdat we er echt niets meer mee deden heb ik een berichtje op twitter geplaatst of er ergens een plek is waar we deze kunnen inleveren voor een tweede leven…

Link, afspraak en actie

Vrij kort na mijn bericht kwam er een reactie van Ingrid van Ingen van Spectraal. Of ze de knuffels mocht hebben voor haar kindercoachingruimte. Zo gezegd zo gedaan, ‘s middag heb ik de knuffels al meteen bij haar afgeleverd en hebben we een interessant gesprek gehad over haar werk, de kracht van sociale media en heb ik haar op het spoor gezet van 7 days of inspiration en De Maatschappelijke MeerWaarde. Leuk om zo mensen te ontmoeten.

Klicks

Na zo’n dag voldoening, de zolder is netjes opgeruimd, een goed gevoel dat iemand geholpen is en leuke nieuwe contact ging ‘s avonds de bel. Een kennis van ons voor wie ik een videoklusje doe kwam even langs omdat ie nieuwsgierig was naar de vorderingen. Uiteindelijk hebben we ruim een uur heel boeiend met elkaar zitten praten over hoog sensitiviteit, adhd, passies, dromen en ondernemen. Soms is er gewoon zo’n klick waardoor je makkelijk en open met mensen praat over heel persoonlijke zaken. Dat vind ik erg bijzonder. En fijn dat ik steeds meer van die mensen tegen het lijf loop!