De druk van het moeten

Alles heeft zijn eigen tempo

Veel van mijn vrienden en kennissen ervaren de druk van het moeten. Er moet nog iets af voor mijn werk, ik moet nog die lamp vervangen, ik moet eigenlijk weer eens met vrienden afspreken, ik moet… en vul maar in. Ik herken het ook bij mijzelf. Het kan voor stress zorgen en hoewel dat ook echt goede stress kan zijn – anders gebeurd er misschien helemaal niets – zijn de gevolgen van dit moeten zelden wenselijk…

Nou heb ik ook brainstorm en heisessies gehad waar het woordje ‘moeten’ absoluut vermeden moest worden :), net als het woordje maar, maar zo zwaar wil ik er ook niet aan tillen. Want ja ik moet mijn dochter om 17:45 van de opvang halen, want anders ….

Maar ik vraag me steeds vaker af wanneer dat ‘moeten’ niet eigenlijk gewoon ‘willen’ is. En daar waar dat niet het geval is, waar komt het ‘moeten’ dan vandaan?

Externe oorzaken (sociale druk)

Neem bijvoorbeeld het ‘Ik moet echt de oprit onkruid vrij maken’. Ik kan me niet voorstellen dat daar een diep geworteld 🙂 verlangen achter zit om kleine plantjes tussen stenen uit te plukken. In mijn geval zal het eerder iets zijn van: ‘de oprit ziet er onverzorgd uit en wat zal men daar van vinden…’. Natuurlijk heb ik m ook liever strak en rotzooi vrij, maar wil ik dat graag genoeg om me er (tot het moment dat het gebeurt is) zo druk om te maken? Nee!

Verlangen

Dat diepgewortelde verlangen is misschien wel wat er achter het “ik moet met vrienden afspreken” zit. Hier kun je moet makkelijk veranderen met wil, en als dat niet zo is, dan moet je jezelf afvragen voor wie je het doet. Manon en ik hebben wel eens een ‘discussie’ over het afspreken met anderen, waarbij Manon zegt “het is echt onze beurt om weer eens contact op te nemen met … ” of juist “wij zijn altijd degene die…”. Echte vrienden, en die hebben we gelukkig, begrijpen dat er in een jong gezin best geworsteld wordt met vrije tijd. Dus er is over en weer begrip dat het geplande etentje er nog steeds niet van gekomen is..

Werk

Vaak zit er achter het moeten iets dat met werk te maken heeft. Ik moet de BTW aangifte nog doen (maar ik ga nu eerst dit blogje schrijven). Of ik moet echt voor die of die opdrachtgever aan het werk. Als zelfstandig ondernemer is dit ook een enorme valkuil die je balans aardig kan verstoren. Ok, die aangifte is een harde ‘moet’ met deadline. De andere moet is in mijn geval vaak een wil, of wil wel maar hoe… Er zit ook voor mij maar 24 uur in een dag en om op de lange termijn kwalitatief werk te blijven leveren is het voor mij belangrijk om de balans goed te houden.

En dan de daadwerkelijke reden voor dit blogje
Afgelopen maandag (een week geleden dus) kreeg ik het idee voor dit blogje. Ik was met Evi bij de binnenspeeltuin. Daar hebben ze een hele grote glijbaan. Evi is nu drie jaar en vindt deze glijbaan nog erg spannend. We komen al zeker 2 jaar bij deze speeltuin en ze durft nog niet alleen van de glijbaan af. Er is zelfs een tijd geweest dat ze er gewoon helemaal niet op wilde. Iets wat ik natuurlijk erg jammer vond, het is een van de leukere dingen om samen te doen. Maar afgelopen maandag liet ik ‘per ongeluk’ haar handje los en glee ze alleen, nog geen seconde nadat ik haar handje had losgelaten roept ze trots uit “Ik kan het alleen papa… ik kan het…“.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Nu ik ’t opschrijf voel ik me weer een beetje emotioneel. Dit is de tweede keer in een paar maanden tijd dat ik bevestigd word in mijn overtuiging dat dingen gaan zoals ze gaan.  Vanaf de geboorte zijn Manon en ik niet bezig om Evi zo snel mogelijk allerlei vaardigheden te leren. We werden (bijna) gek van de metingen en oordelen van het consultatiebureau of de onderlinge vergelijkingen van kindjes van de opvang wie er al kon kruipen, lopen, praten…. noem maar op. Gelukkig is het ons gelukt om daar niet erg in mee te gaan.

Evi’s verkoudheid zorgde ervoor dat we niet veel met haar gezwommen hebben, dus echt watervrij was ze niet, ze vond ’t zwembad altijd heel leuk, als er maar 10cm water in stond, het diepe trok haar niet en de paar keer dat we haar op de schouder meenamen was ze het snel zat en wilde ze weer naar ’t peuterbadje. Toen we begin maart een weekendje naar een vakantiepark gingen en we aankwamen bij het park zei Evi in de auto: “Hier hebben ze ook een groot zwembad hé papa… dat vind ik wel een beetje spannend…”. Ze was er blijkbaar echt mee bezig geweest. En toen we een paar uur later in het peuterbadje lagen, en ik vroeg of ze mee ging in het grote bad wilde ze eerst niet, maar ging toch mee op mijn nek… En ze vond t geweldig! “Ik kan het papa….”.

En nu begint ze steeds vaker over ‘op het potje’ plassen. Wij hebben nooit heel actief met haar aan zindelijkheid gewerkt, waar andere kindjes een jaar geleden al zindelijk waren is Evi dat met drie jaar nog niet… Lig ik daar wakker van… geen moment! Evi doet het allemaal in haar eigen tempo en dat is precies het juiste tempo voor haar, en dat is het enige wat belangrijk is.

Niet alles tegelijk
Evi’s ontwikkeling leert ons dat niet alles tegelijk kan, dus dat moeten we dan ook niet proberen. En omdat Evi dit blogje misschien ook wel eens gaat teruglezen. Vandeweek bij het pannenkoekenrestaurant bestelde jij je eigen princessenpannenkoek met ijs, en toen de pannenkoek kwam was het eerste wat jij zei “Waar is mijn ijsje…”. En toen je wist dat je dat pas kreeg als de pannenkoek op was, riep je de mevrouw ook meteen om om je ijsje te vragen… “En ik wil een eisje met m-m’s erop…”. En toen de serveerster later terugkwam voor een tafeltje naast ons, maar zonder ijsje, vroeg je haar weer waar je ijsje was. Dus communicatief ga jij als een speer!

Alles heeft zijn eigen tempo
Wat ik hiervan leer? Er is geen ontkomen aan dat er soms dingen moeten, toch kun je zelf heel veel invloed uitoefenen op de omstandigheden waarin dingen moeten. En uitspreken dat je intentie goed is, maar je je eigen ritme hebt, helpt je omgeving misschien ook om soms even stil te staan en te kijken wat er nu echt nu moet!

Posted in Mensen, Papa, Persoonlijke ontwikkeling, Uncategorized | Leave a comment

7 ideeën om balans tussen werk en privé te creëren

Op wat voor een manier je ook voorziet in je inkomen, de balans tussen werk en privé is voor veel mensen een enorme uitdaging. Werk je meer dan fulltime omdat je carrière wilt maken of doe je je werk zo goed als je kunt, maar is je tijd met je gezin/partner heilig? Na jaren als zelfstandig ondernemer ben ik blij met de balans die ik nu heb gevonden!

maze

(Scroll naar onder voor de 7 ingrediënten die voor mij werken)

Zo zag mijn dag er vandaag uit.
Het is vandaag maandag, en dat betekent dat mijn vrouw om 11.00 de deur uit gaat om te gaan werken. Ik zorg dat ik dan thuis ben om voor onze dochter Evi van twee-en-half te zorgen. Toen ik vanochtend wakker werd, ben ik direct naar mijn kantoor gereden om aan het werk te gaan. Om 9.45 kreeg ik een telefoontje waardoor ik het werk waar ik mee bezig was neer heb gelegd en eerst langs een klant ben gegaan om een brandje te blussen.

Het probleem van mijn klant was snel opgespoord maar voor de oplossing moest ik nog even wat meer doen. Ik ben eerst naar huis gegaan omdat ik daar immers op tijd moest zijn. Thuis gekomen heb ik, terwijl Evi nog lekker aan het spelen was, nog even gekeken naar het probleem en een oplossing bedacht. Daarvoor moest ik echter wel even bij de klant op locatie kijken.

Herfstfoto van een bomendek

Wat kan herfst toch mooi uit de hoek komen!

Het was prachtig weer, dus een boswandelingetje met mijn meisje was een goed plan, en op weg naar het bos ben ik een kwartiertje bij mijn klant geweest waar Evi met een potloodje en een A4-tje vermaakt werd en ik het probleem heb kunnen oplossen. Klant blij en ik met mijn meisje op weg naar het bos. Op weg naar het bos komt een mailtje binnen op mijn telefoon met een verzoek van een andere klant. Of ik het liefst vandaag nog wat voor ze kan doen. Ik antwoord terug dat dat eind van de dag wordt.

Aangekomen in het bos lopen mijn dochter en ik heerlijk rustig een rondje waarbij we allebei genieten van het heerlijke weer. En een lol dat we samen hebben, rennen door het bos en blaadjes zoeken. Even lijkt Evi van slag als ik heel hard “NEE STOP” roep als ze bijna een brandnetel wil ‘plukken’… ze blijft stokstijf staan en zet geen stap meer. Ik leg haar uit dat ik niet boos op haar ben, maar dat een brandnetel prikkels heeft en dat ze daar heel vervelende jeuk van krijgt. Evi blijft stilstaan en er zit niets anders op haar in de bolderkar te zetten met haar knuffel en verder te lopen. Evi blijft wel lang stil en als ik haar vraag of ze naar huis wil knikt ze bevestigend. Hmm… ze is toch echt van slag.

evi

Evi schrikt van mijn reactie toen ze een brandnetel wilde plukken..

Opeens krijg ik een idee, ik pak een blaadje van de grond en geef het aan Evi… gelukkig, ze pakt het aan en legt het naast haar in het karretje…. We lopen verder. Iets verderop rij ik de bolderkar naast een laaghangende tak en laat Evi zelf een blaadje plukken. Gelukt, twee meter verder zegt Evi: “Papa, ik ben niet ziek meer… ik wil nog meer blaadjes plukken”. En zo lopen we verder waarbij we nog verschillende blaadjes van de grond rapen en afplukken! Het lijkt erop dat mijn meisje geen ‘blaadjestrauma’ heeft opgelopen.

Omdat ik met mijn volledige aandacht bij onze boswandeling was, kon ik er voor Evi zijn en iets bedenken waardoor ze, ondanks het brandnetel incident, toch een leuke middag heeft gehad.

trotsepapa

Eind goed… al goed!

Thuisgekomen gaat Evi nog even in de tuin bellenblazen en kan ik het klusje opknappen dat ik beloofd had. En nu, nu zit Evi lekker op de bank (waar ze knikkebollend nog even televisie kijkt) en ik schrijf dit blogje! Een geslaagde dag voor ons allebei… Zakelijk én privé!

De 7 ingrediënten van mijn ‘ideale mix’!

1. Maak je los van uurtje-factuurtje.
In de 20 jaar dat ik nu werk / onderneem heb ik vaak gemerkt dat ik anders tegen werken aankijk als veel van mijn leeftijdsgenoten. Zo zou ik in mijn tijd bij de KRO getekend hebben voor een prestatiecontract (ipv een vast aantal uur per maand) als ik daarmee de vrijheid kreeg om het werk te doen op de tijden waarop ik dat wilde.  Als ondernemer heb ik heel lang offertes gemaakt op basis van uren, nu spreek ik een bedrag af en ga aan het werk: bevrijd van het gevoel dat ik ‘het binnen x uur moet afmaken’…

2. Vermijd teveel harde deadlines.
Een avondje overwerken op z’n tijd is helemaal niet verkeerd, maar als je jezelf zo vastlegt dat het een wonder is als je een keer een avondje niet overwerkt, dan is het evenwicht ver te zoeken.

3. Werk wanneer ’t voor jou werkt.
Ik vind het heerlijk om ’s ochtends vroeg te beginnen en rond een uur of drie in de middag te stoppen.

4. Verspil tijd.Vind balans in tijd voor je werk en je gezin
Tijdverspilling, een van de nuttigste bezigheden die ik me kan bedenken 🙂 – Ik ben ervan overtuigd dat als je af en toe eens gewoon aanrommelt en uitstelt je stress voorkomt (mits je nr. 2 goed geregeld hebt). En tijdens het ‘verspillen’ is je onderbewuste hard voor je aan het werkt… Dat ene dingetje waar je niet van wist hoe je het aan moest pakken, wordt na een middagje aanmodderen doodeenvoudig opgelost! En zeker als je deze tijd gebruikt om bijvoorbeeld te knutselen met je dochter is het natuurlijk geen verspilling.

5. Make every moment count!
Wat je ook doet… doe alles wat je doet met hart en ziel (Tröckner Kecks). Een wandeling door het bos met je kind(eren) of partner is waardevoller als je niet ondertussen in je hoofd bezig bent met wat er allemaal nog moet. Geniet van het hier en nu. Heb je daar moetie mee? Mindfulness kan je helpen!

6. Verdedig je niet.
Waarom zou je moeten uitleggen aan – wie dan ook – dat je vandaag niet kunt (over)werken of helpen met verhuizen, of een boodschap te doen of …. Het is jouw leven en jouw keuze. Je bent mensen geen uitleg verschuldigd waarom je ze geen gunst kunt verlenen…

7. Berust in wat je niet kunt veranderen.
File’s, Lange rijen bij de kassa, plotseling slecht weer… allemaal dingen die een dag kunnen verpesten… Maar alleen als jij dat toelaat. Wat je niet kan veranderen, kan je beter maar omarmen. In de rij bij de kassa probeer ik altijd te genieten van het even niets doen, bij slecht weer kun je met wat aanpassing hetzelfde doen als bij mooi weer en anders… verander je gewoon je plannen.

Het addertje onder ’t gras
Er is wel iets wat je je moet realiseren als je de balans wilt verbeteren… er vanuit gaande dat deze nu doorslaat naar het werk… Het kan zijn dat het doorvoeren van bovenstaande punten resulteert in een lagere omzet/besteedbaar inkomen. Dat is ook een onderdeel van de balans en je keuze! Voor mij is dat het dubbel en dwars waard!

Posted in Uncategorized | 3 Comments

24 december 2015: Lieve Evi

Lieve Evi,

Gisteren hebben de mensen in het ziekenhuis jouw neusamandel verwijderd. Sinds je geboorte ben je vaker wél verkouden dan niet. En een weekje geleden zijn we daarom met je naar de KNO (Keul, Neus en Oren) dokter geweest. De dokter heeft in jouw keeltje gekeken en zag dat jouw neusamandel erg groot en ontstoken was. Een neusamandel is een klein ‘machinetje’ in je lichaam dat ervoor zorgt dat vieze stofjes niet in je lichaam komen. Maar jouw neusamandel deed het niet goed meer en moest daarom weggehaald worden.

img_3388-1.jpeg

Onder Narcose

Voordat de dokter dit bij jou kon gaan doen moest je onder ‘narcose’, dat is als ze je met een kapje in slaap brengen. Ze vonden het in het ziekenhuis niet goed dat papa én mama bij jou waren als je in slaap gebracht werd, dat vonden papa en mama wel stom, maar goed, uiteindelijk ben ik bij jou gebleven terwijl de doktoren jouw in slaap brachten. Het omkleden in ziekenhuiskleertjes en het wachten tot we aan de beurt waren vond je nog niet zo’n probleem. Je was lekker aan het spelen met alle puzzels en kleurtjes.Toen de dokter kwam om ons op te halen en ik je op het bed neerlegde in de operatiekamer, had je wel door dat er iets spannends ging gebeuren en je zei meteen “klaar” en “nee”… je wilde liever niet gaan liggen daar. De anesthesist, dat is een soort slaapdokter, deed het kapje over je neus en mond en toen moest je erg huilen. Ik hield je handje vast en zong jouw slaapliedje (Wist je dat de zon al slaapt). Na het liedje sliep je, en moest ik je achter laten bij de dokter.

img_3398.jpeg

Zo gepiept

De operatie duurde niet lang, 15 minuutjes nadat ik je bij de dokters had gelaten, mocht ik je alweer zien. De verpleegster hield je vast en je was erg aan het huilen. Je hele neusje zat onder het bloed. Papa ging in het ziekenhuisbed liggen en de verpleegster gaf je aan mij. Ongeveer 15 minuutjes heb je op mijn buik liggen draaien en wist je niet of je wilde liggen, zitten en je vroeg continu naar je speentje… Dat mocht je van de dokter eigenlijk niet hebben, maar de verpleegster zei toen dat het wel mocht. Je moest veel water drinken, maar het eerste uurtje vond je dat niet leuk. Slikken kan een beetje pijn doen na zo’n operatie. Toen je je speentje had werd je meteen rustig en je ging lekker tegen papa aanliggen.

img_3400.jpeg
Op de kamer waar jij en papa lagen, kwam ook nog een andere Evi terug van haarneusamandel operatie, jouw naamgenootje was al wat ouder (ik denk een jaar of 6) en toen zij uit de narcose kwam moest ze heel hard huilen en papa moest daarom ook even huilen, zo zielig vond ik dat. Gelukkig kwam haar papa ook snel.

img_3403.jpeg Jij viel al snel in slaap, maar omdat je veel water moest drinken, om t wondje in je mondje schoon te spoelen, moest ik je een paar keer wakker maken, en dat vond je niet leuk. Je ging na een paar slokken die je met tegenzin nam dan ook meteen weer slapen.

Waterijsjes

Na een uurtje kregen jullie allemaal een waterijsje. Na je slaapje had je daar wel zin in en je was al snel lekker aan t smullen.

img_3406.jpeg Mama

Ondertussen was mama thuis erg benieuwd hoe t met je ging, mama vond t helemaal niet leuk dat ze niet bij je kon zijn, dus toen papa hoorde dat ze mocht komen heb ik mama meteen gebeld! Mama kon haast niet wachten en papa denkt dat ze heel hard heeft gereden!

Vertroetelen

Eenmaal thuis wilde je t liefst bij mama liggen, lekker op de bank! Je hebt nog een ijsje gegeten en drinken deed je nu weer beter. We hebben je lekker vertroetelt en Ton en Tanja zijn nog langs geweest met een kadootje! Papa en mama zijn heel trots op hoe je t gedaan hebt, want je hebt toch aardig wat voor je kiezen gehad! Maar hopelijk ben je vanaf nu veel minder verkouden! Afgelopen nacht merkten we al wel dat je veel minder snurkte, en je hebt best goed geslapen!


Omdat t voor papa en mama best een moeilijke dag was, heb ik dit blogje maar geschreven, zodat wij en jij het later nog eens terug kunnen lezen!

Posted in Papa | Leave a comment

Kunnen we gewoon stoppen met zeuren!

Wij zijn er in Nederland zo goed in… Zeuren! We kunnen echt over alles klagen, steunen en kreunen en we denken ’t allemaal beter te weten. Dus nu ga ik ff zeuren over het zeuren!

Social Zeuren

De aanleiding voor deze blog is een berichtje vanochtend op facebook over de vluchtelingen, allochtone Nederlanders en de overheid. Ik zal de tekst hier niet herhalen maar hij begon met “ik ben echt niet racistisch”.. de toon van de rest laat zich raden. Een regen van klachten over… the usual. Zo’n bericht lokt natuurlijk talloze reacties uit en als een (in mijn ogen) verstandig iemand een reactie plaatst met de strekking: “Ook jij mag stemmen en kiest de regering, wat doe jij zelf..” volgt daar weer een vloedgolf van ondoordachte “stemmen.. ja alsof dat zin heeft…” en “daar kunnen we echt niets mee” op.

Ik wil een gecensureerde facebook-ervaring

Op dit soort momenten denk ik, ik stop er ook mee, met dat hele Facebook. Maar dat is het medium de schuld geven voor het gedrag van haar gebruikers. Misschien moet ik er gewoon zelf maar voor zorgen dat ik dergelijke berichten niet meer zie. Ik wil graag een stemmings-filter op mijn FB account… Want mooie dingen, zoals de Deeldag waar ik straks naartoe ga, of die prachtige TED talk over hoe improvisatie op je brein werkt, wil ik niet missen.

Constructieve communicatie

Dus, laten we stoppen met dat gezeur en onze focus verleggen naar constructieve communicatie. Ik zeg niet dat we niet meer over de vluchtelingenproblematiek moeten praten, maar kunnen we de aanvliegroute niet wat veranderen? Op de vraag “Hoe?” kan ik ook niet direct een antwoord geven, maar dat zou toch een mooie uitdaging zijn! Heb je ideeën? Laat t me weten!

Elke stap is er één!

De afgelopen maand heb ik meegedacht en gewerkt aan de organisatie van de Deeldag in Nijmegen vandaag. De afgelopen twee dagen ben ik volop bezig geweest om samen met andren de presentatie in elkaar te zetten voor vandaag. De positieve energie, de oplossingsgerichte werkwijze, de ‘niets is te gek’ sfeer die er hangt en de inspirerende gesprekken waar eigenlijk geen tijd voor hebben, maar we doen ’t toch geven zo’n energie, dat je er bang van wordt.

In de aanloop naar vandaag heb ik wel een paar keer gedacht “ik hoop dat het allemaal lukt”, maar als je samen kijkt naar wat er is en hoe je daar t beste van kan maken, dan lukt alles! De voorbeelden die we in de presentatie verwerkt hebben zijn echt shocking! Wil je weten hoeveel tijd het heel Nijmegen zou besparen als mensen vaker wat boodschappen voor de buurvrouw mee zouden willen nemen, zodat die niet hoeft? Voor een flat van 60 appartementen is dat 15 uur per dag… voor Nijmegen zijn het 900+ dagen per dag! Dus elke stap, hoe klein ook is er één!

Geniet van het weekend…

Posted in Sociale Overwaarde | Leave a comment

‘Read the signs’

Het hele universum staat ter je beschikking! Vraag wat je wilt en je krijgt het… Voor veel mensen zijn dit van die zweverige uitspraken waar ze ‘niks mee kunnen’. Prima, hoe je het ook uit wil leggen, voor mij is het duidelijk dat het leven je signalen geeft om je te helpen richting te bepalen! Vooral als je kampt met keuzestress en dilemma’s.

Dilemma
Ik twijfel al een tijdje of ik moet blijven zingen bij het koor waar ik nu zing. En als ik zeg een tijdje, bedoel ik eigenlijk… een hele tijd, want die twijfel bestaat denk ik al bijna een jaar. Maar tot nog toe sloeg de balans van positieve en negatieve dingen altijd uit naar de positieve kant. We hebben een super dirigente, waar ik veel van leer en nog kan leren, en waaronder het prettig zingen is! De nieuwe mannen die de tenor sectie (gelukkig) zijn komen versterken zijn erg aardig en ik vind het zingen en de nummers nog steeds erg leuk. De mindere kanten zitten ‘m in het verschil in ambitie van het koor en mijzelf, en, maar dat is bijzaak,  de manier van communiceren (maar ik heb niet de illusie dat dat bij andere gezelschappen zoveel beter is..).

Na een uitstapje van een paar maanden naar een theatergezelschap werd ik door een van die mensen uitgenodigd voor een open repetitie van een musicalvereniging. Daar ben ik heen geweest, maar de 1e repetitie bracht nog meer twijfel en nog geen doorslag. Een dag of twee erna kwam er al een eerste signaal in de vorm van een ergenisje. Toen maar naar repetitie twee geweest, waar het script van de uit te voeren musical gelezen werd. Na het eind van die avond begon zich in mijn hoofd te volgen koers al wel duidelijk te worden…

the-little-prince-best-quotes-asteroids

Na een gezond nachtje slapen dan ook de keuze genomen om in ieder geval een nieuwe weg in te slaan. Maar de twee keuzes bijten elkaar nog niet, het koor repeteert immers op dinsdagavond, de musicalvereniging op woensdag… En de data van de uitvoeringen wist ik nog niet, dus wellicht was allebei ook nog wel mogelijk. Maar de avond erna kwam er een tweede signaal in de vorm van een eventueel tussentijds projectje. Dus toen besefte ik dat het gekkenwerk is om te proberen twee grote producties in dezelfde tijd te doen, en dus mijn keuze gemaakt om de koorproductie niet ‘actief’ mee te doen.

Toen vervolgens afgelopen weekend duidelijk werd dat de productie die het koor gaat doen weliswaar leuk is en best wel wat uitdaging biedt, maar niet het soort uitdaging waarna ik op zoek was, was dat de bevestiging van mijn (nog niet hardop uitgesproken) keuze om echt niet mee te doen.

Dit was een vrij overzichtelijk dilemma met ook wel een voorspelbare uitkomst. Maar, het universum wilde me nog wel even een extra waarschuwing geven.

Boem is ho....

Boem is ho….

Bovenstaande gaf namelijk nog steeds de mogelijkheid tot in ieder geval voor de komende tijd beide avonden te gaan repeteren… Maar of dat nou verstandig is… het universum vond van niet en maakte me dat helaas vrij pijnlijk duidelijk met een wel heel duidelijke ‘boem is ho!’. Toen ik gisterenmiddag achteruit tegen de geparkeerde auto van mijn vader aanreed. Misschien niet zo verstandig om zoveel te willen. Het was letterlijk de boodschap: je kunt je focus maar op één ding richten… (namelijk de fiets die er ook stond)…

Dus, en ik vind het oprecht jammer, ga ik ook niet meer de repetities meedoen. En met dat ik dit opschrijf merk ik ook hoeveel moeite t me kost om de gemaakte beslissing te accepteren.

En dan nu weer volle kracht vooruit!
Het voordeel  van dit soort duidelijke signalen en gebeurtenissen, is dat je leert niet meer te twijfelen nadat je de keuze hebt gemaakt. Ik heb een avondje Freek de Jonge opgegeven om a.s. woensdag naar de volgende repetitie te kunnen en dat zegt ook wat over de positieve energie die deze nieuwe weg oplevert. Ik heb er enorm veel zin in!

Posted in Persoonlijke ontwikkeling | Leave a comment

Nieuwe energie? Uit je comfort zone stappen!

Het is weer tijd voor nieuwe energie! Na een vakantie die natuurlijk veel te kort was, begint het ‘gewone’ leven weer. En dat valt eerlijk gezegd niet mee. Het ritme weer oppakken is best lastig voor me! Tijd dus voor nieuwe energie. In het verleden zijn er al vaker dingen op mijn pad gekomen die achteraf heel veel impact hebben gehad, dus besloot ik mijn ogen maar weer eens goed open te houden.

Verlaat je comfortzone voor instant energy

In mijn ervaring is een van de beste dingen die je kunt doen om nieuwe energie op te doen, het verlaten van je comfort zone. En dat klinkt ook heel logisch, want is je comfort zone niet gewoon een minder vervelend woord dan ‘sleur’. Nou, is het niet makkelijk om die comfort zone te verlaten, dat weet ik uit ervaring, maar wat ik ook weet, is dat het steeds makkelijker wordt.

Optie 1: wat je graag wilt, maar nooit durfde…

Veel mensen hebben verborgen wensen, die ze maskeren door te zeggen: “Dat is niets voor mij..”. In mijn geval was reizen zo’n ding… ik durfde eigenlijk niet naar verre oorden te vliegen, bang voor het onbekende… het ‘rare’ eten, de taal, het loslaten van de veilige omgeving thuis… Mijn eerste stapje om het toch te doen was een mindfulness cursus in Frankrijk, waar ik alleen naartoe ben gegaan. Dat was een enorm leuke en positieve ervaring, veel gedaan (o.a. paardgereden, ook eng maar geweldig, en nu dus ook niet eng meer..). En vervolgens natuurlijk in m’n eentje naar Australië.

Optie 2: gewoon starten en zien waar je uitkomt

Plannen maken, daar zijn wij als mensen best goed in. Maar waar we nog beter in zijn, is in het verzinnen van alle dingen die er mis kunnen gaan… We bedenken een doel, en vervolgens gaan we alle mogelijke obstakels op de weg plaatsen, om ze vervolgens weer proberen te verwijderen… beetje water naar de zee dragen! Waarom niet gewoon gaan, en kijken wat er op je pad komt! Ik las ooit ergens “De perfectionist met een plan, start nooit, want dan kan het ook nooit mislukken…”. Maar er is ook een uitspraak: “Van je fouten kun je leren…”. Dus wees niet bang om fouten te maken, maar zorg dat je er iets van leert!

Optie 3: vul maar in…

Als je dit blog leest heb je voor jezelf waarschijnlijk zo al een handjevol dingen waar je aan denkt die jij nog wel zou willen doen, maar niet durft.. dingen die buiten jouw comfort zone liggen! Merk je dat je last hebt van een energiedip? Ga één van die dingen doen, ik garandeer je dat je er op z’n minst iets van leert! En waarschijnlijk levert het je heel veel nieuwe energie op!

Dit doe ik:

Dingen die ik afgelopen tijd heb gedaan om nieuwe energie aan te boren: ik ben gestart met een cursus improvisatie op saxofoon. Ik ben me aan het oriënteren op een toneel/musicalvereniging om bij te gaan spelen/zingen en heb me verbonden aan de Deelwinkel om voor de deeldag in Nijmegen (24 oktober 2015) een presentatie in elkaar te zetten!

Conclussie

Wat ik met dit blogje wil zeggen is: doen! gaan! loslaten! Iets wat nu nog niets is, kan alleen maar iets worden, dus er is altijd winst!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Kijk… zo hoort ‘t

Zojuist had ik even zo’n ‘daar word ik blij van’ momentje.

Met de vakantie naar Tjechië in zicht zocht ik een goede iPhone / iPad powerbank. Je weet wel zo’n handig kastje waarmee je je telefoon of tablet kunt opladen als je niet in de buurt van een stopcontact bent. Ik had een tijdje terug al besloten welke ik wilde hebben en dus begon ik aan het bestelproces op pdashop.nl. Dat is een van de vele CoolBlue webshops.

Bij de iDealbetaling ging iets niet helemaal goed. Ik kreeg een wit scherm, geen foutmelding. Bedrag was afgeschreven, maar ik had nog geen bevestiging binnen en in mijn account stond de bestelling ook niet… hmmm maar even bellen dan!

“Op dit moment is het drukker dan normaal, het kan tot 4 minuten duren tot u geholpen wordt”. Oké, dat is overzichtelijk… Nog 5 wachtende voor u… 4, 3, 2, en uiteindelijk 1 wachtende voor me… en toen “Pling… een mailtje met de bevestiging…” Probleem opgelost voordat ik iemand van Coolblue aan de lijn had… nou mooi… dus ik hang op.. word ik nog geen seconde later teruggebeld… “Met coolblue, u had ons gebeld en de verbinding werd verbroken…”. Kijk dat is nu service waar ik blij van word. Top gedaan mensen van Coolblue!

Posted in Boy toy, gadgets, User experience | Tagged , | Leave a comment

Mijn rollen

Zo… dat was weer een lange adempauze. Niet dat er niets gebeurd is in de tussentijd, maar het is er gewoon niet van gekomen om erover te schrijven. Maar nu heb ik een praktische aanleiding (ik moet uitzoeken hoe iets werkt binnen deze website) om een update te schrijven.

Evi

Aan de wandel in 't vroege voorjaar

Mijn rol als jonge vader (Evi is nu 15 maanden) en die van Manon als jonge moeder, is op dit moment met ruime afstand de belangrijkste in ons leven.  En dat is geen gemakkelijke rol. Maar wel de allerleukste! In vogelvlucht: de eerste lachjes, de eerste woordjes (‘papa’ was haar eerste…), de eerste keer echt ziek: 40 graden koorts… Poep die buiten de oevers van de luiers trad… ondergekotste bedjes, t-shirts, papa’s… ALLEMAAL LEUK! Echt waar! Ook om 3.00 uur ’s nachts. Of misschien moet ik zeggen… allemaal moeiteloos.. want voor ons meisje doen we alles. Maar voor ons is het dan ook een ‘walk in de park’. Evi is een makkelijk meisje, slaapt door sinds ze 4 weken is, eet (meestal) goed, is vrolijk, sociaal, kunnen we overal mee naartoe nemen (diverse concerten heeft ze al heerlijk zitten luisteren)… kortom: we zijn gezegend met zo’n kanjer. En deze week zette ze haar eerste stapjes!

De rest…

Naast papa ben ik natuurlijk ook nog partner, ondernemer, zoon, schoonzoon, vriend… En dat is soms wat lastiger. De rol van partner is niet zo’n probleem, Manon zit natuurlijk in hetzelfde schuitje en we helpen elkaar eraan herinneren dat we niet alleen papa en mama zijn. Gelukkig hebben we goede steun van de oma’s en opa’s, zodat we zo af en toe lekker met z’n tweetjes kunnen zijn. Het enige waar we elkaar nog moeten vinden is de kinderopvang van Evi, wat me meteen brengt bij mijn rol als ondernemer!

Werken met een kleine die rondkruipt is geen succes. Dat was me al verteld en daar heb ik dan ook geen illusies (meer) over. Evi gaat nu twee dagen naar de kinderopvang, vier dagen is Manon thuis of begint pas laat en één dag is volledig papadag. Voor mij betekent t dat mijn werktijden elke dag/week anders zijn, iets waar ik me erg prettig bij voel! Ik heb gelukkig genoeg mogelijkheden om te werken, én kan heel veel genieten van mijn meisjes.

Om uit te wijden over de overige rollen… hmm dat wordt dan een wel erg lange blog 🙂 – Maar die rollen zijn allemaal even ondergeschikt! En gelukkig wordt dat veelal begrepen door mijn omgeving!

Ook voor creatief opvoeden moet je 'out of the box denken'

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Het gaat zoals ’t gaat…

8 januari was mijn vorige blogpost… niemand heeft me gemist gelukkig 🙂

Nieuw leven

Mijn wolk van een dochter!

SONY DSCSONY DSCSONY DSC Mijn wolk van een dochter!

Naast de nieuwe weg die ik zo’n 4 jaar geleden ben ingeslagen is er nu echt nieuw leven op mijn pad gekomen. Evi is op 28 maart 2014 geboren. Mijn beste productie tot nu toe.. co-productie, Manon Vermeer heeft er ook meer dan een steentje aan bijgedragen.

Over de bevalling kan ik kort zijn… net als de bevalling zelf. Om 23.00 braken de vliezen, we haasten ons naar het ziekenhuis en toen Manon om ongeveer 02.00 om pijnstilling vroeg dacht ik nog… “Hmm… ik had verwacht dat ze wel wat pijn kon hebben…”. Op dit moment gingen we er namelijk nog vanuit dat we nog wel een aantal uurtjes moesten… Maar de verloskundige constateerde op dat moment volledige ontsluiting en om 03.57 is ons meisje geboren! Ik kon niet trotser zijn op mijn lieve vriendin! Wat een prestatie!

En terwijl ik dit blogje schrijf, zit mijn dochter op m’n schoot, geïnteresseerd in alles wat er in buurt ligt! Inmiddels is ze 7,5 maand en doet t fantastisch!

Het klinkt misschien raar, maar vanaf dag 1 voelde ik me 100% vader. Tuurlijk, het krijgen van een kind moet wel even ‘landen’, maar luiers verschonen, in bad of bed doen, ik heb t vanaf ’t eerste moment met veel liefde en plezier gedaan. En Evi… die beloonde ons door vanaf 4 weken te slapen van 23.00 tot 08.00 of soms zelfs 9.30!

 

 

Nog meer nieuwe wegen

Na een zakelijke samenwerking van ongeveer 2,5 jaar ben ik sinds 1 maart van dit jaar weer volledig en als enige verantwoordelijk voor mijn bedrijf “Cross Media Creations“. En dat voelt heerlijk! Niemand om verantwoordelijkheid aan af te leggen en volledige vrijheid in hoe, waar en wanneer ik mijn werk doe. Naast de rust die dat bracht heeft t me ook een hele leuke klantenkring opgeleverd. Daar waar ik voorheen toch vaak t gevoel had bij elke ‘scheet’ van een opdrachtgever klaar te moeten staan, heb ik nu veel meer balans in de omgang met mijn opdrachtgevers.

Dat ik voor mijn eenmanszaak als enige verantwoordelijk ben, betekent niet dat ik niet meer samenwerk. Gelukkig heb ik een aantal leuke collega-ondernemers die ik kan inschakelen om samen meer te bereiken.

Kijken naar de toekomst….

Door de vele veranderingen in mijn leven zijn er ook tal van dingen op mijn pad gekomen waar ik opnieuw naar heb leren kijken, dat is niet zomaar even samen te vatten in een korte blogpost, vandaar mijn voornemen om weer eens wat vaker te posten… Maar of dat lukt… 😉

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Een terugblik!

Na mijn voorlaatste blog is t anderhalf jaar stil geweest op m’n site, maar allerminst in m’n leven.

In juni 2012 is er bij mij thuis ingebroken. Mijn auto, laptop, iPad e.d. zijn daarbij gestolen. De dag erop werd ik wakker en dacht: “en nu moet ik er even helemaal uit: tot rust komen”.

Ik heb gegoogled en ben vervolgens eind juli een week op mindfullnesskamp geweest ik Frankrijk! In m’n eentje met de Thalys naar Frankrijk en vervolgens met een groep leuke mensen een week lang vakantie gevierd! Heerlijk was t: er moest niets, we begonnen de dag gezamenlijk met buiten zitten en meditatie: niks zweverig gedoe, je kunt t ook ochtendgymnastiek voor de geest noemen! Ik heb er hele lieve mensen ontmoet en een topweek gehad!

In de periode tussen de inbraak en deze trip ben ik een aantal keren op stap geweest met Manon, mijn saxofoondocente. Gezellig naar de 4daagseconcerten in Nijmegen, samen kajakken en samen fietsend met de steppers (tegen kanker) mee.

Na mijn week alleen in Frankrijk stond de trip naar de alpe d huez op de agenda en ik had Manon gevraagd of ze niet meewilde….

20140108-101642.jpg
Na veel wikken en wegen en twijfel is ze uiteindeljk op 21 augustus bij mij in de auto gestapt en vanaf dat moment zijn we samen! Voor mij een hele onverwachte wending in m’n leven!

De alpe d huez is een magische plek: ik weet nog goed hoe ik voor t eerst in 2010 op de berg stond en met een van de steppers Jeltje richting de bus liep waar de steps in vervoerd werden! Een kort stukje lopen maar genoeg om te praten over t leven, relaties, pijn en ontwikkeling. Ik voelde dat ik een turbulente tijd tegemoet ging en zoals je in de vorige blogs kunt lezen….. Enfin een magisch moment!

Hoe mooi is t dan om twee jaar later weer op de berg te staan, maar nu samen met de vrouw waar ik heel veel van hou en in t komend jaar een dochter van krijg!

En de tijd tussen toen en nu is voor mij wel enorm leerzaam geweest! En om met de tekst uit de musical waarin ik heb meegespeeld te spreken: “ik weet waar alles om draait”…. Nou misschien niet alles, maar een hoop belangrijke lessen heb ik wel geleerd!

En meer dan ooit heb ik vertrouwen in een mooie toekomst – en eigenlijk maak ik hier al weer een fout – want t is niet de toekomst maar t heden wat telt!

20140108-101804.jpg

Posted in Uncategorized | Leave a comment