Gisteren Aangekomen in Brisbane na een vlucht van ongeveer 8 uur vanuit Maleisië. Het was wederom een probleemloze vlucht, waar ik maar liefst 4 stoelen op een rij voor mezelf had. Heb drie leuke films gekeken: El Dorado, Red Riding Hood en Puss in boots! De vlucht had weliswaar veel last van turbulentie, maar daar heb ik zelf eigenlijk niet echt problemen mee gehad!

De douane op Brisbane Airport was erg aardig, geen problemen gehad. Heel anders dan op t.v. Mijn bagage is inderdaad besnuffeld door een hond, maar ik kon daarna probleemloos doorlopen, terwijl er bij andere passagiers hele koffers open werden gemaakt. En wat fijn dat Barbara op me stond te wachten. We zijn met de trein naar haar huis gegaan en ik dacht dat ze een grapje maakte toen ze (in het donker) op het pad naar haar huis ging stampen om de slangen weg te jagen.

Maar de volgende dag in Queens Park kwamen we de jongen hier linksonder op de foto tegen. Een Python (Carpet Snake). Een voorbijganger wist ons te vertellen dat er drie in het park zaten maar hij ze al in geen maanden meer gezien had, en Barbara zei ook al dat het ‘quite special’ was dat we hem tegenkwamen. My lucky day! Maakte me wel gelijk alert dat ik niet door t hoge gras moest gaan lopen!

We zijn ‘s ochtends ook nog even wezen zwemmen in het aangelegde zwembad van South Bay.

Lone Pine Koala Sanctuary

1 februari 2012

Vandaag zijn we bezig geweest met de nieuwe website voor Stichting Wees Kind, een van de redenen waarom ik bij Barbara langs ben gegaan. En toen we daar een aantal uur flink mee aan de gang zijn geweest, hebben we de coole JEEP gepakt en zijn we naar de Lone Pine Koala Sanctuary geweest. We hadden mazzel want we waren net op tijd voor de ‘Birds of Prey’ demonstratie. Gewapend met onze digitale camera’s (we hadden er maar liefst drie meegenomen… ja je bent toerist of je bent het niet!) hebben we prachtige vogels gezien.

De show was prachtig en leerzaam. Vraag me niet hoe de soorten heten hierboven op de foto, dat ben ik dan wel weer even vergeten. Maar indrukwekkend was het wel! Maar aan welke dieren denk je als eerste als je aan Australië denkt?

Inderdaad, we stonden dan ook te springen om de kangoeroes te bekijken. Wat een lieve beesten zijn dat. Hun nek voelt aan als een kat. Zelfde soort botstructuur en vachtje. We hebben een leuk filmpje van een springende kangoeroe, maar daar moeten we nog wat aan schaven want er liep een toerist doorheen.

En na een lichte versnapering was het dan zover! De Koala’s! Als je de kangoeroes al leuk vind… kijk dan eens naar deze jongen (of meisje)

Oh en hier heb je dan twee van die lieverds bij elkaar. Maar let op, ze hebben flink scherpe klauwen! Bela en Vito zijn er niets bij! En ja, zij (dit was een zij) kijkt weliswaar de andere kant op, maar volgens mij vond ze me toch wel lief!

Na dit spreekwoordelijke hoogtepunt, gingen we door naar een letterlijk hoogte punt om uit te kijken over de stad. Ik heb er nog een leuke hoed gekocht, maar daar zijn helaas geen foto’s van

Roger Waters – The Wall

‘s avonds, alsof we nog niet genoeg gedaan hadden; zijn we met z’n drieën (Colin, Barbara en ik) naar het Brisbane Entertainment Center geweest om daar het concert, maar eigenlijk meer theater/voorstelling/spektakel “The Wall Live” te bekijken. En niet een imitatie, maar de enige echte Roger Waters!

Ik heb het woord indrukwekkend al eerder gebruikt in deze blog, maar het is een understatement voor de impact van deze show! Zo ontzettend blij dat we hier naartoe zijn geweest! Col en Barb, bedankt voor de opportunity! Ik werd er stil van!

Kortom! een geweldige dag met meerdere onvergetelijke ervaringen!

En wat staat er op de planning???? Volgende week ga ik alleen op een 5-daagse trip naar Airlie Beach inclusief 2 overnachtingen op een zeilboot! For your information… Airlie beach ligt bij het Great Barrier Reef! – Snorkelen inbegrepen!

Na mijn aankomst in Maleisië ben ik eerst op zoek gegaan naar mijn hotel. De shuttle naar het Concorde Inn hotel was perfect. Opgehaald op the Airport (KLIA) bij Door 3 at level 1 en voor de deur van het hotel afgezet!

De eerste dag heb ik nog niet veel bijzonders gedaan. Beetje rondgehangen bij en in het zwembad, en ‘s middags een shopping mall opgezocht. Nog niet echt een toeristische ervaring. Dus op dag twee de metro gepakt naar de Petrones Twin Towers.

En toen voor het uitzicht de KL Tower beklommen. Nou ja, beklommen, er was een lift! Het uitzicht over de stad is prachtig. Leuk om zwembaden te zien op de bovenverdieping van hotels. Daarna heerlijk gelunched en geskyped (Bedankt voor de gezellig lunch – ontbijtcombi Vanes!). En ze hadden lekkere Fish and Chips met heerlijke limoen-drink!

En na die lange dag ben ik maandagochtend om 9.00 doorgevlogen naar Brisbane! Maar dat is voor een volgend blogje.

Ik zit nog steeds in het vliegtuig, door het tijdsverschil is het nu zaterdag 5 uur ‘s ochtends in Kuala Lumpur, nog 1 uur en 35 minuten te gaan. Tot nu toe is het een fijne vlucht. De maaltijden zijn oke, Ik heb een paar uurtjes geslapen volgens mij en ik heb drie films gezien. Eigenlijk maar eentje helemaal en de andere twee gedeeltelijk. De gelaarsde kat herinnerde aan een leuke avond twee weken geleden.

Omdat ik vroeg aankom op de luchthaven van Kuala Lumpur, om 6:30 in de ochtend, ben ik benieuwd en misschien wat nerveus over het verloop van de dag. Maar ik ga ervanuit dat het een leuke dag wordt, mensen zin aardig en ik hoop dat ik al een paar baantjes kan zwemmen in het zwembad bij mijn hotel. En Vanessa, ik heb de neusclip toch meegenomen, is handig voor het onderwaterzwemmen!

2782 meter boven Nederland, nog 10340 km te gaan, we vliegen nu met een snelheid van 609 km per uur.

“Ik zit hier dan toch maar wel mooi! In het vliegtuig richting Kuala Lumpur!” Deze woorden gaan door mijn hoofd. We zijn net opgestegen, 4292 km hoogte al! Het lampje “Riemen vast” gaat uit en direct is er beweging in het vliegtuig: Cabin crew begint met het klaar maken van, ik denk, dranks of de maaltijd. Een paar tranen rollen over mijn wangen, STOER! dat vind ik nu van mezelf. Vier weken ver buiten mijn comfort zone. En tot nu toe lacht deze trip me toe!

Afgelopen nacht heerlijk geslapen, het was rustig op de weg en inchecken van bagage en de gang naar de gate ging smoothly. En ja! Ik heb een hele rij van drie stoelen voor mezelf. Dat is een fijn vooruitzicht voor deze vlucht van ruim 11 uur.

Het is moeilijk te omschrijven wat er tijdens de start door me heen ging! Met een BIG SMILE op mijn gezicht realisseer ik dat ik de komende vier weken een nieuw avontuur ga beleven.

En of ik er nu klaar voor ben of niet, het gaat gebeuren. Met deze trip start er ook weer iets nieuws in mijn leven. omdat het niet toegestaan is om de laptop te gebruiken tijdens het opstijgen, schrijf ik dit op de achterkant van mijn Australische visum. Je zou er een liedje van kunnen maken . Ik heb muziek, audioboeken en ‘t boek “The power of thinking without thinking” bij me. Nog 11 uur te vliegen, dus eerst maar eens genieten van de rust en de zoute pinda’s die net werden uitgedeeld. Het is nu 12:40 Nederlandse tijd, nog 10000km te gaan en we vliegen inmiddels 940 km per uur.

Gisterenavond nog gewisseld van handbage-device… de Troley toch laten staan en voor de rugzak gekozen. Had waarschijnlijk geen problemen opgeleverd, want zie mensen met grotere en zwaardere bagage lopen, maar Barbara had maar één tip: Travel Light!

Voor het eerst in mijn leven zo ver weg, en dan ook nog alleen. Het voelt nu al als een overwinning. Het is prachtig weer, ik zie het vliegtuig al staan en heb iedereen gedag gezegd. Ben klaar voor het avontuur. KL here I come!

Ik vlieg eerst naar Kuala Lumpur, om daar 2 nachten te blijven en vervolgens door te vliegen naar Brisbane. Na twee weken Brisbane vlieg ik door naar Melbourne en daar vlieg ik na 5 dagen weer door naar Sydney, en dan uiteindelijk na 5 dagen weer naar Kuala Lumpur en Amsterdam!

Ik zal proberen hier een beetje een update te geven van mijn reis. En voor de achterblijvers: ik ben bereikbaar op remco@ontwerpzolder.nl en voor de ongenode gasten die mijn huis wensen te bezoeken: er wordt op mijn huis gepast

Maar op deze zonnige zondagmiddag heb ik besloten er toch maar weer eens een te schrijven. Met als thema: bij jezelf blijven.

Het is een turbulent jaar voor mij, en de turbulentie is nog niet over. Maar als er een les is die hardnekkig terugkomt op het ciriculum, dan is het: “bij jezelf en je gevoel blijven.”.

Met de veranderingen in m’n werksituatie en mijn privé situatie komen allerlei nieuwe dingen en mensen op mijn pad. Iets wat ik als een verrijking van mijn leven ervaar. Sommige zijn positief, andere minder en van anderen moet het nog blijken.

Als je bij jezelf wilt blijven, is het fijn als je weet wie je bent. En dat is volgens mij een eeuwigdurende zoektocht. Het is alsof je elk takje, elk blaadje, elke fotosynthesecel van een plant wil omschrijven. En als je dat dan gedaan hebt, ontdek je dat de plant gegroeid is en er weer nieuwe delen zijn om te omschrijven. Je bent er nooit klaar mee.

Hoe kun je dan werkelijk bij jezelf blijven? Ik denk dat je gevoel het beste kompas is dat je bezit. En als je daarmee in contact bent en blijft zul je minder afdwalen van je eigen pad. Ik zeg minder, want afdwalen zul je, en gelukkig maar. Als je nooit even een andere kant op gaat dan, hoe weet je dan zeker dat het pad dat je bewandeld het juiste is. Klinkt cryptisch, maar neem de verkeerde afslag en je gaat ineens beter op de borden letten als je je weg hebt teruggevonden.

Als je je leven beschouwd als een reis naar een doel, waarbij je je focus legt op het doel, zul je elke afwijking ervaren als een vertraging, als onnodig oponthoud. Als je de focus op de reis houd, kom je er misschien achter dat sommige afdwalingen je mooie ervaringen te bieden hebben, waarbij andere misschien bedreigend, eng en onaangenaam zijn. Ik heb ervoor gekozen om het risico van de onaangename omwegen voor lief te nemen. En als ik dan op zo’n zijweg ben beland, dan ben ik soms boos, teleurgesteld, verdrietig, kwaad of elke andere negatieve emotie, maar vroeg of laat realiseer ik me dat ook die afdwaling een functie heeft, ik waardeer de ‘normale route’ meer, maar het maakt de positieve afdwalingen tot prachtige ervaringen.

“Laat je gevoel je dan nooit in de steek?” natuurlijk wel, niets in je leven is constant. Turbulentie hoort erbij.

Dat je bij je gevoel moet blijven, betekend niet dat je je verstand kunt uitschakelen, er is een evenwicht en dat evenwicht, die balans in je leven, kan soms verstoort raken, door een gebeurtenis, door een persoon, door jezelf…. En dan laat je soms net iets teveel door je verstand bepalen of net iets teveel door je gevoel. Dat zijn de hobbels in de weg die je wakker kunnen schudden. En wat je dan doet is wat er toe doet! Leg je je neer bij je keuze en blijf je op de zijweg, of ga je op zoek naar het pad waar je wilt zijn. Soms door af te wijken en door de wildernis te gaan, soms door terug te keren naar een punt waar je het weer kent, en soms door door te gaan met de wetenschap dat ergens een nieuwe kruising zich aandient.

De weg die ik het afgelopen jaar heb gelopen heeft me in dalen en op toppen gebracht, sommige stukken had ik misschien liever vermeden, maar ze zijn deel van mijn ervaring geworden. Reminders van de momenten dat mijn gevoel en verstand minder in balans waren.

Maar het gevoel blijft! En daar kun je, samen met je verstand op vertrouwen!

Maar verder heb ik ook de nodige andere momenten meegemaakt de afgelopen weken. Ik zal hierover niet verder uitwijden want sommige dingen waren erg persoonlijk en het betrof niet alleen mijzelf.

Voor mij is het best moeilijk om mijn emotie te tonen. Erover praten, ja dat is geen probleem, en wat betreft vreugde, plezier en geluk, ook dat is geen probleem. Bij mij is het vooral het verdriet en triestheid waar ik moeite mee heb. Hoe dit gekomen is, ik heb geen idee, maar ik heb wel heel lang gedacht dat ik al mijn problemen zelf moest oplossen en dat ik de buitenwereld daar niet mee lastig moest vallen. Nou heb ik ook wel het geluk dat ik niet heel veel ellende heb meegemaakt, dus misschien ben ik gewoon ‘out of practice’.

Kijk, natuurlijk hoef je niet bij alles en iedereen uit te huilen, maar je kwetsbaarheid tonen aan diegenen waar je van houdt is wat mij betreft een mooi gebaar. Alle fail-save mechanismen schakel je uit en je laat jezelf zien op je kleinst. Dat vind ik mooi, en mensen die dat kunnen vind ik bewonderenswaardig.

Ik heb de recensie eens gelezen en de volgende zin is reden voor dit blogje: “Nog steeds blijven eigenbelang, groepsbelang, domheid en luiheid belangrijke drijfveren voor ons handelen.”

Wat een trieste conclussie en niet een waarin ik wil berusten. Ik geloof het ook niet, ik zie om mij heen heel veel tekenen van mensen die niet kiezen voor zichzelf, althans niet in de negatieve bijsmaak. Dingen die gedaan worden binnen bijvoorbeeld De Maatschappelijke MeerWaarde, Acht uur overwerken en 7 days of inspiration hebben niets te maken met  domheid of luiheid. Eigenbelang en groepsbelang, ja waarschijnlijk wel, we willen samen meer energie halen uit de dingen die we doen, en ‘goed’ doen of je inzetten voor een mooiere leefomgeving levert bakken met energie op.

Verder oppert Peter van der Wel: “Nog steeds is de macht van het kapitaal aanwezig, ondanks of misschien dankzij het internet nog wel sterker dan vroeger.” Hou nou toch op, techniek verandert inderdaad en zoals alles heeft dat plus- en minpunten. De individualisering van de samenleving heeft technologie en automatisering als katalysator gehad: Toen de automatische deuren bij de bakker in mijn dorp werden geplaatst hield niemand meer de deur voor een ander open, want dat hoefde immers niet meer, dus dat waren heel wat “alstublieft” en “dankuwelletjes” minder.

Ik ben ervan overtuigd dat internet en met name de sociale media er echt voor gezorgd hebben dat wij ons als mensen weer meer met elkaar zijn bezig gaan houden dan met onszelf. Een mens heeft denk ik altijd behoefte aan contact met andere mensen en door sociale media is de band die je met een ander kunt hebben hechter geworden. En ja, het helpt als je die mensen “in real life” ook kent of in ieder geval eens hebt ontmoet. Maar dat contact wordt beter en de sympathie stijgt dankzij twitter/facebook en hyves.

Heb de ‘van Dale’ er nog niet op nagekeken, maar de woorden “Sociale Overwaarde”, “Sociaal kapitaal” en “Crowdsourcing” zijn wat mij betreft positieve aanvullingen op de Nederlandse taal en op onze samenleving.

Alp d’Huez

Ongeveer een jaar geleden stepten negen mensen voor de stichting de Alp d’Huez op. Een klein groepje, een druppel op de gloeiende plaat, maar dit jaar waren er maarliefst 115 mensen die met de step de ruim 14 km omhoog stepten om deze vreselijke ziekte te helpen bestrijden. Voor sommige was het een sportieve uitdaging, voor anderen een mentale strijd maar voor velen een emotionele gebeurtenis. Er is niets dat mij had kunnen voorbereiden op de impact die dit evenement op mij heeft gehad. Alle steppers hebben een verhaal en als je hun verhaal beluistert dan kan het niet anders dan dat dat grote indruk op je maakt.

Beelden en interviews

Met hulp van Cees, Marjan, Barbara en de mooie verhalen en openheid van Ruud, Marion en alle andere steppers die hun verhaal met ons deelden heb ik mooie beelden kunnen maken die ik in de komende weken ga verwerken tot een mooie korte documentaire. Erg leuk was dat Martin, een van de jongste deelnemers (15 jaar), met het Jeugdjournaal contact had en het interview dat Barbara met Martin heeft gedaan en de beelden die ik daarvan gemaakt heb, zijn zaterdagmiddag al direct op de website van het Jeugdjournaal geplaatst.

Stop the Rain

Marijke Nuchelmans en Ruud Bakker van Reddish hebben speciaal voor de stichting het nummer ‘stop the rain‘ geschreven en ik heb dat gebruikt om beelden van vrijdag en zaterdag op te monteren. Het resultaat vind je hieronder:

Click here to view the embedded video.

Mocht je naar aanleiding van dit filmpje behoefte hebben om te doneren, dan kan dat via www.steppentegenkanker.nl (je kunt mijn naam aangeven, dan weet de organisatie dat het via mij komt). Volgend jaar komt er weer een editie en ik denk dat het erg moeilijk wordt om nee te zeggen als ik weer gevraagd wordt om mee te gaan! Maar het is dan ook een erg dankbare gebeurtenis geweest!

Foto’s: Opmeer reports